Eylül ayı, okul ayı geldi; hoş geldi! Tüm çocuklar yaz boyunca gelişti, boy attı; bazıları daha zayıfladı bazıları ise biraz kilo aldı. Kimileri ise; ergenlik döneminin bir yandan güzel bir yandan da farklı etkilerini görmeye başladı… Eylül ayının gelişiyle bizler de çocuklarımıza hangi okul dışı ve fiziksel aktiviteye yönlendirsek diye düşünmeye başladık…
Biz, anne-babalar genelde kendi “yapamadıklarımızı” çocuklarımızda tatmin etmek, onların yapmasını sağlamak, kendimizi onlarda var etmek için; aynı kendi anne-babalarımızın bizlerde yaptığı gibi; maddi manevi her şeyimizi ortaya koyar ve kendimizi onlarda gerçekleştirmeye çalışırız. Onların; kendi benliklerini, isteklerini, fiziksel ve ruhsal yapılarını göz ardı edebiliriz! İşte bunu; çocukların spor, fiziksel aktivite seçimlerine kadar taşıyabiliyoruz! “Ben yapamadım, o yapsın; ben olamadım o olsun” gibi kalıplaşmış düşüncelerle çocuklarımızın fiziksel aktivite seçimlerinde de yine önce kendi tercihlerimizi, kendi bedenlerimizi ön plana alarak “onlarınkileri” görmezden gelebiliyoruz!…
Öncelikle, çocuklarımızın en büyük rol modelleriyiz! Biz ne yaparsak ve ne yapmazsak onlar da onu yapacak ve/veya yapmayacaklardır! Çocuklarımızı fiziksel aktiviteye yönlendirirken öncelikli olarak dikkat etmemiz gereken konu, aile içinde “sporun-fiziksel aktivitenin” önemli bir yere sahip olup olmaması. Çocuklarımız, bizlerden hareket bilincini öğrenerek; bedenine fiziksel aktivitenin yararlarını sağlatabilir. Eğer profesyonel ya da amatör olarak uğraştığınız bir spor dalı varsa, öncelikle onu tanıtmakla başlayabilirsiniz. Spor yaparken amacın; illa ki kazanılması olmadığını anlatabilmek, takım sporuysa takım ruhunun vermiş olduğu kuvveti; teke tek bedensel aktiviteye dayalı bir spor dalıysa yapılan fiziksel aktiviteden zevk alınmasının ve bedene kattığı yararların aktarılmasında yarar olduğunu düşünüyorum.
Bunların yanı sıra; imkanınız ölçüsünde her türlü spor dalını tanıtarak çocuğun kendisini tanımasına ve yaratmasına fırsat vermeye çalışın. Çocuklar, ne kadar farklı aktivite deneyip, en iyi olduğu alanı bulduğu anda hem başarılı olacak hem de daha çok keyif alacaklardır! Bireysel sporların ve takım sporlarının farkını göz ederek bunların farklı farklı yararlarının çocuklara aktarılması sağlanabilir. Aynı zamanda “savunma sporları-temas sporları” da çocuğun hem fiziksel, hem zihinsel hem de ruhsal gelişimleri açısından göz ardı edilmemelidir.
Bütün bunların yanı sıra, fiziksel aktivitenin yapıldığı yer, antrenörler, hijyen, kullanılan spor malzemeleri, fiziksel olgunluk ve gelişimlerine göre ayrılmış çocuk gruplarıyla beraber çalışma-çalışmama gibi konular da spor ve spor merkezi seçimlerinde dikkat edilmelidir!
Son olarak, çocuklarımızı yönlendireceğimiz spor dalını bulmakta bence en önemli nokta, çocuklarımızla beraber vakit geçirmek! Onlar spor alanındayken imkanlarınız ölçüsünde ve zamanınız el verdiği sürece “oturun ve izleyin”. Öncelikle o sporda ne kadar mutlu, ne kadar grubun içinde, kendini o sporla ne kadar özdeşleştirebiliyor, kendinden bir parça olarak görebiliyor; bunları gözlemlemeye çalışın. Çocuğun ruhsal mutsuzluğu üzerine hiçbir fiziksel güzellik inşa edilemez! Onun kendisini dile getirmesine, zihinsel-bedensel ve ruhsal gelişimine yarar sağlayacak fiziksel aktiviteyi “kendisinin” bulabilmesinde sadece pusula görevi görmeye çalışın…
Bizim anne-baba, anneanne-babaanne, dede; her türlü ebeveyn olarak, çocuklarımıza, gelecek nesillerimize yapacağımız en büyük iyilik, onların içindekini, gizli hazinelerini dışarı çıkartabilmelerini sağlayacak ortamlar yaratmak, onların kendilerini bulmalarına sadece “yol olabilmek” olduğunu düşünüyorum…
