Floransa Sendromu deniyormuş adına. Bir kişinin yoğun sanat eserleri, mimari güzellik veya estetik deneyimler karşısında aşırı duygusal veya fiziksel tepki vermesi olarak açıklanıyormuş. Stendhal’in bir eserinde anlattığı gibi, Floransa şehrindeki sanat eserlerini gördüğünde yaşadığı çarpıntı, baş dönmesi ve yoğun heyecan haline deniyormuş bu Floransa Sendromu.
Viyana Sanat Tarihi Müzesi’nin kapısından çıkmak üzereydim. Yaklaşık üç saat süren bir müze gezisinin ardından, son kez arkamı dönüp, merdivenlerden inmeden, yaşadığım ihtişama, yeteneğe tekrardan bir göz atmak istemiştim. Bir anda bir mide bulantısı ve baş dönmesiyle yanımdaki arkadaşlarımın elini tutma ihtiyacı hissettim. Elini tuttuğum arkadaşım, elimin titrediğini hissederek ‘iyi misin?’ diye sorduğunda ne diyeceğimi bilmez bir haldeydim. Ne ağzımı açabilecek bir durumum, ne de kelimeleri birbirinin ardından getirebilecek gücüm vardı. Sesim çıkamıyordu ağzımdan. Sanki dilim bir yapıştırıcıyla damağıma yapışmıştı da hareket edemiyor, istediği kelimeleri ortaya dökemiyordu. Müzenin önündeki merdivenlere oturduğumda ise, bacaklarım titremeye, ellerim çantamı bile tutamaz bir hale dönüşmüştü. Bir arkadaşım, mide bulantıma iyi gelsin diye çantasından sakız çıkartırken, diğer bir arkadaşım da sırtımı sıvazlıyor, kalbimin atışını avuçlarının içinde hissediyordu. Sakinleşmek şöyle dursun, ellerim ve bacaklarım daha hızlı bir şekilde titremeye devam ederken bir anda katıla katıla, hıçkıra hıçkıra ağlamak gelmişti içimden. Göz yaşlarıma hakim olamıyordum; bir yandan ağlıyor bir yandan da kahkahalar atıyordum. İçim inanılmaz bir huzurla dolmuştu, yıkanıyordum sanki. Nabzım daha da hızlı arttıkça ben bundan çok büyük bir zevk ve keyif alıyordum…
Şahit olmuştum.
O’na, O’nun büyüklüğüne, yaratışına, en büyük Sanatçı’nın yaratıcı gücüne şahit olmuştum.
Her bir fırça darbesinde, her bir mermer işçiliğinde O’nun özenine, yeteneğine, mucizesine şahit olmuştum…
Şaşkınlıkla okudum ve ben de heyecanlandım. Duygu bosalmasi olmus yaşadıkların. İnanılmaz bir deneyim👏👏👏